شفاعت در قيامت

ما معتقديم:در قيامت پيامبران و امامان معصوم و اولياء الله بعضى از گنهكاران را به اذن خدا شفاعت مى كنند و مشمول عفو الهى مى گردند،ولى فراموش نكنيم كه اين اذن تنها براى كسانى است كه پيوندهاى خود را از خدا و اولياء الله قطع نكرده باشند،بنابراين شفاعت بى قيد و شرط نيست،آن نيز نوعى رابطه با اعمال و نيات ما دارد.

شفاعت در قيامت

«و لا يشفعون الا لمن ارتضى،آنها جز براى كسى كه خدا راضى به شفاعت اوست،شفاعت نمى كنند!»

و چنانكه در گذشته نيز اشاره شد«شفاعت »راهى است براى تربيت انسان و وسيله اى ست براى جلوگيرى از غوطه ور شدن در گناه و قطع تمام پيوندها و روابط از اولياء الله به انسان مى گويد اگر آلوده گناه هم شده اى،از همان جا باز گرد و بيش از اين گناه مكن!

به يقين مقام «شفاعت عظمى »از آن پيامبر اسلام (ص) است و بعد از او ساير پيامبران و امامان معصوم و حتى علما و شهدا و مؤمنان عارف و كامل و از آن فراتر قرآن و اعمال صالحه نيز براى بعضى شفاعت مى كنند.

در حديثى از امام صادق (ع) مى خوانيم:«ما من احد من الاولين و الآخرين الا و هو يحتاج الى شفاعة محمد (ص) يوم القيامة،هيچ كس از اولين و آخرين نيست مگر اين كه نياز به شفاعت محمد (ص) در قيامت دارد!»

در حديث ديگرى در كنز العمال از پيامبر اكرم (ص) آمده است:«الشفعاء خمسة:القرآن و الرحم و الامانة و نبيكم و اهل بيت نبيكم،در روز قيامت پنج شفيع وجود دارد:قرآن،صله رحم، امانت و پيامبر شما و اهل بيت او». در حديث ديگرى از امام صادق (ع) مى خوانيم:«اذا كان يوم القيامة بعث الله العالم و العابد،فاذا وقفا بين يدى الله عز و جل قيل للعابد انطلق الى الجنة،و قيل للعالم قف تشفع للناس بحسن تاديبك لهم،روز قيامت كه مى شود خداوند«عالم »و«عابد»را مبعوث مى كند،هنگامى كه در پيشگاه خداوند متعال قرار مى گيرند، به «عابد»گفته مى شود:به سوى بهشت برو!و به عالم گفته مى شود:بايست و براى مردم به خاطر تربيت خوبى كه نسبت به آنها داشتى شفاعت كن!»